تبلیغات
وبلاگ شخصی هادی رستمی
یادداشتی از جلیل آهنگرنژاد درباره شعر "دالگه" موزونی

در میان غزلهای عاطفی موزونی غزلی درخشانتر از دیگر آثار، عریانی صمیمیت ناب او را نسبت به مادر(ش) می رساند. این غزل بی شک از ماندگارترین غزلهای کُردی است که برای مادر سروده شده است:

 چراخ چه‌و ت دی نیه دلم یه‌تیمه دالگه!

 ت چیدن و، منی مه‌نم، خودا که‌ریمه دالگه!

 له واێ گلا وه زه‌یو رزم، م له ت بیشتره‌ک سزم

 ت داخ خوه‌د ک نه‌یدنه، وه‌لی م دیمه دالگه

 دؤاێ چه‌وه‌یل کال ت ، به‌شم بؤه وه بێ به‌شی

 گولێ له باخ دلخوه‌شی، م که‌ێ که‌نیمه دالگه...

 اگر چه ناخود آگاه، ذهن شاعر تا فراسوهای دور دست نمی رود، اما می‌توان دریافت که این شاعر، همسایه ی شادی ها و غم های مردم  این حوالی است و چراغ به دست خانه ی اذهان مردمان ساده ی این حوالی را به راحتی می گردد و درد آنها را جدا از دردهای خود نمی داند.

 برگرفته از سایت بلوط

 

 







?